تیتانیوم و آلیاژهای تیتانیوم به طور گسترده در صنایع مختلف مورد استفاده قرار می گیرند و در حالی که برش لیزری یک روش رایج بوده است، تولید حرارت آن می تواند منجر به اکسیداسیون و تغییر شکل حرارتی شود. برای غلبه بر این محدودیت ها، تولیدکنندگان تیتانیوم به فناوری برش واترجت به عنوان یک روش پردازش کارآمدتر و در دمای پایین روی آورده اند.
مروری بر فناوری برش واترجت
برش واترجت شامل فشار دادن آب لوله کشی تا فشارهای بالای {0}} مگاپاسکال با استفاده از فناوری فوق فشار بالا است. سپس آب از طریق یک نازل جواهر با قطر داخلی تقریباً 0.35.{4}} میلی متر هدایت می شود و یک جریان جت با سرعت بالا با سرعت های متغیر از 800-1000 متر بر ثانیه ایجاد می کند. این جریان جت پرسرعت معمولاً به عنوان "جت آب" شناخته می شود. واترجت به دلیل ویژگی های انرژی بالا به طور گسترده ای برای برش مواد نرم و انعطاف پذیر استفاده می شود.
در طول فرآیند برش واترجت مواد تیتانیوم، معمولاً مقدار معینی از مواد ساینده مانند ماسه کوارتز یا گارنت برای افزایش قابلیت برش اضافه میشود. فرآیند معمولی شامل سوراخ کردن مواد تیتانیوم و به دنبال آن عبور از واترجت با سرعت مشخص و در نهایت جمعآوری و حذف مواد ساینده و جریانهای آب تولید شده در حین برش است.
مزایا و معایب فناوری برش واترجت
مزایای
پردازش در دمای پایین: برش واترجت یک روش پردازش سرد است که در آن قطعه کار در دمای پایین باقی می ماند و خطر تغییر شکل حرارتی در طول برش را از بین می برد.
کاربرد گسترده: برش واترجت به تیتانیوم و آلیاژهای آن محدود نمی شود، بلکه می تواند برای برش مواد مختلف دیگر نیز استفاده شود.
معایب
فرسایش نازل: به دلیل استفاده از جریان های آب با فشار بالا، نازل جواهر در تجهیزات واترجت دچار فرسایش سریع می شود و نیاز به تعویض دوره ای دارد.
مخروطی و اسکلت باقیمانده: برش واترجت صفحات تیتانیوم ضخیم (به عنوان مثال، بالای 10 میلی متر) ممکن است منجر به مخروطی شدن باقی مانده یا یک پوسته پهن تر شود.
