در میان مواد مختلف تثبیت داخلی مورد استفاده در ارتوپدی، صفحات آلیاژ تیتانیوم به طور فزاینده ای رایج می شوند. آنها نه تنها از نظر سازگاری تصویربرداری تشدید مغناطیسی پس از عمل با مواد فولاد ضد زنگ متفاوت هستند، بلکه از جنبه های دیگر نیز خواص متفاوتی را نشان می دهند.
آلیاژهای تیتانیوم دارای مزایایی مانند پایداری شیمیایی خوب، زیست سازگاری بالا، استحکام بالا و وزن سبک هستند. بنابراین، آنها به طور گسترده ای در استانداردهای ساخت مواد ایمپلنت برای بدن انسان استفاده می شوند. بیایید نگاهی دقیق تر به ویژگی ها و ویژگی های این ماده بیندازیم.
آلیاژهای تیتانیوم چیست؟
آلیاژهای تیتانیوم فلزاتی هستند که از مخلوطی از تیتانیوم و سایر عناصر شیمیایی تشکیل شده اند. حتی در دماهای بالا، این آلیاژها استحکام کششی و سختی بسیار بالایی دارند. آنها سبک وزن هستند و دارای مقاومت در برابر خوردگی استثنایی و توانایی مقاومت در برابر دماهای شدید هستند. تیتانیوم میل ترکیبی بالایی با اتم های اکسیژن دارد، به این معنی که حتی در دمای اتاق در جو، یک لایه اکسیدی بسیار نازک و متراکم (TiO2) می تواند روی سطح آلیاژهای تیتانیوم تشکیل شود. همچنین به همین دلیل است که آلیاژهای تیتانیوم مقاومت بسیار خوبی در برابر خوردگی از خود نشان می دهند.
طبقه بندی آلیاژهای تیتانیوم
تیتانیوم به دو شکل کریستالی وجود دارد. در دمای اتاق، تیتانیوم غیر آلیاژی (تجاری خالص) دارای ساختار شش ضلعی بسته بندی شده (hcp) است که به عنوان فاز آلفا شناخته می شود. هنگامی که دمای تیتانیوم خالص به 885 درجه می رسد (به عنوان دمای بتا ترانسوس تیتانیوم شناخته می شود)، ساختار کریستالی به یک ساختار مکعبی (bcc) معروف به فاز بتا تبدیل می شود. عملکرد آلیاژهای تیتانیوم عمدتاً به آرایش، کسر حجمی و خواص فازهای آلفا و بتا بستگی دارد.
