در جستوجوی راهحلهای حملونقل پایدار و کارآمد، گروهی از محققان پیشگام در مؤسسه فناوری ماساچوست (MIT) تلاشی نوآورانه را آغاز کردهاند. تمرکز آنها بر توسعه یک فناوری مخرب است که نه تنها پتانسیل ایجاد انقلابی در حمل و نقل و ذخیره هیدروژن را دارد، بلکه نقشی اساسی در کربن زدایی صنعت حمل و نقل طولانی مدت با سوخت فسیلی ایفا می کند.
در هسته این نوآوری مفهوم حامل های هیدروژن آلی مایع (LOHCs) نهفته است - گروهی از ترکیبات طراحی شده برای ذخیره و انتقال انرژی. این LOHC ها از مولکول های آلی غنی از هیدروژن تشکیل شده اند که دارای توانایی قابل توجهی برای جذب و آزادسازی هیدروژن به شیوه ای برگشت پذیر هستند. این ویژگی منحصر به فرد آنها را به گزینه ای ایده آل برای ذخیره و انتقال هیدروژن مولکولی تبدیل می کند و جایگزینی جذاب برای روش های ذخیره سازی هیدروژن معمولی است.
رویکرد نوآورانه MIT، که توسط ویلیام اچ. گرین و تیم تحقیقاتی او رهبری میشود، با اجرای فرآیند هیدروژن زدایی در کامیونهای دارای موتور LOHC، کارایی را به حداکثر میرساند. این استراتژی جدید از گرمای تلف شده از اگزوز موتور برای هدایت فرآیند هیدروژن زدایی استفاده می کند و پتانسیل کامل LOHC ها را برای انتقال هیدروژن باز می کند.
در اینجا یک تفکیک از این فرآیند است: پیشرانه کامیون دستخوش تغییراتی می شود تا امکان آزادسازی هیدروژن داخلی از LOHC را فراهم کند. گرمای هدر رفته از اگزوز موتور برای تامین انرژی فرآیند هیدروژن زدایی در یک راکتور با دمای بالا استفاده می شود. این راکتور به طور مداوم LOHC غنی از هیدروژن را از مخازن ذخیره سوخت دریافت می کند.
قبل از رسیدن به موتور، بخشی از هیدروژن آزاد شده به مشعل ها هدایت می شود که راکتور را بیشتر گرم می کند. این روش گرمایش دوگانه با استفاده از گازهای خروجی موتور و حرارت اضافی مشعل، فرآیند هیدروژن زدایی را بهینه می کند و از استخراج هیدروژن کارآمد از LOHC ها اطمینان حاصل می کند.
