میله های تیتانیوم مقاومت بسیار خوبی در برابر خوردگی نشان می دهند. با این حال، در محیط های خاص، عملیات سطح برای افزایش مقاومت در برابر خوردگی و سایش ضروری است.
01
درمان اکسیداسیون اتمسفر
عملیات اکسیداسیون اتمسفر شامل قرار دادن میله های تیتانیوم در معرض دمای بالا در حضور هوا برای ضخیم شدن لایه اکسید روی سطح است. ضخامت فیلم اکسید با دماهای بالاتر و قرار گرفتن در معرض طولانی مدت افزایش می یابد. این روش در حالی که در برابر خوردگی عمومی و شکافی مؤثر است، از نظر دوام طولانی مدت دارای محدودیت هایی است زیرا ممکن است لایه اکسیدی در طول زمان نازک شود و منجر به خوردگی شود.
02
روش پوشش مرطوب
روش پوشش مرطوب در درجه اول شامل آبکاری کروم و نیکل فسفر بر روی میله های تیتانیوم است. با توجه به چالش های روکش کروم مستقیم روی تیتانیوم، یک رویکرد معمولی شامل آبکاری نیکل و سپس آبکاری کروم است. این روش منجر به تشکیل سریع فیلم با ضخامت چندین میکرومتر می شود که آن را به یک درمان سطحی موثر برای مقاومت در برابر سایش تبدیل می کند.
03
روش انتشار حرارتی
روش انتشار حرارتی فیلم اکسید سطح تیتانیوم را با استفاده از پلاسمای تخلیه درخشان و به دنبال آن نیتریدینگ مختل می کند. این فرآیند می تواند ضخامت لایه نیترید را از {0}}.7mm به 5.0um افزایش دهد و به سطوح سختی سطح 1200-1600Hv و مقاومت در برابر سایش عالی دست یابد.
04
روش پوشش
با استفاده از قوس انتقال پلاسما، روش روکش فلزی باعث سخت شدن و اصلاح سطح صفحات تیتانیوم می شود. این تکنیک مقاومت در برابر سایش و سادگی را ارائه می دهد و از کاهش خواص مکانیکی جلوگیری می کند، هرچند محدود به قطعات کار ضخیم تر و بزرگتر است.
05
روش کندوپاش
روش کندوپاش شامل استفاده از جریان های جت پلاسما با سرعت بالا برای رسوب قطرات فلز مذاب بر روی سطح میله های تیتانیوم است. در حالی که از راندمان تولید بالایی برخوردار است، چسبندگی پوشش ممکن است ناکافی باشد.
06
پوشش فلزات گرانبها
پوشش سطوح تیتانیوم با فلزات گرانبها مانند Pd، Ru، یا اکسیدهای آنها (PdO، RuO2) به طور قابل توجهی مقاومت به خوردگی را افزایش می دهد. مقاومت به خوردگی مواد پوشش داده شده می تواند با آلیاژ Ti/0.15Pd رقابت کند، اگرچه جدا شدن لایه فلز گرانبها از سطوح تیتانیوم ممکن است در طول استفاده طولانی مدت در محیط های سیال رخ دهد.
