تیتانیوم در محیط های اکسید کننده مانند اسید نیتریک، اسید کرومیک، اسید هیپوکلروس و اسید پرکلریک به دلیل تشکیل یک لایه اکسید متراکم، مقاومت به خوردگی بسیار خوبی از خود نشان می دهد. با این حال، سرعت خوردگی آن در کاهش اسیدهایی مانند اسید سولفوریک رقیق و اسید هیدروکلریک، به ویژه با افزایش دما و غلظت، افزایش مییابد.
در کاهش اسیدها، افزودن نمک های فلزات سنگین می تواند به طور قابل توجهی خوردگی را کاهش دهد. آلیاژهایی مانند تیتانیوم - پالادیوم و تیتانیوم - نیکل - مولیبدن با ترکیب عناصر فلزی سنگین خاص مقاومت خوردگی بیشتری را در مقایسه با تیتانیوم خالص صنعتی نشان میدهند.
به عنوان مثال، تیتانیوم به عنوان یکی از مواد بهینه برای تجهیزات گرمایشی با اسید نیتریک عمل می کند و حتی زمانی که در معرض اسید نیتریک 60 درصد در دمای حدود 193 درجه قرار می گیرد، طول عمر قابل توجهی از خود نشان می دهد. علیرغم نرخ های خوردگی سریع اولیه در جوشاندن اسید نیتریک 40% و 68%، انفعال تیتانیوم در نهایت بازیابی می شود و نرخ خوردگی را به میزان قابل توجهی کاهش می دهد.
در اسید سولفوریک در دمای اتاق، تیتانیوم خالص صنعتی محلول های زیر 5% را تحمل می کند. با این حال، با افزایش دما، مقاومت آن کاهش می یابد. نکته قابل توجه، نرخ خوردگی تیتانیوم در اسید سولفوریک تزریق شده با نیتروژن در مقایسه با محیط های در معرض هوا به طور قابل توجهی افزایش می یابد، روندی که در سایر اسیدهای معدنی احیا کننده ثابت است.
در حالی که تیتانیوم خالص صنعتی تا 7 درصد اسید کلریدریک را در دمای اتاق تحمل می کند، مقاومت در برابر خوردگی آن به طور قابل توجهی با دماهای بالاتر کاهش می یابد. در مقابل، آلیاژ تیتانیوم-نیکل-مولیبدن 9٪ اسید هیدروکلریک را تحمل می کند، در حالی که آلیاژ تیتانیوم- پالادیوم تا 27٪ مقاومت می کند که اثربخشی یون های فلزی با ظرفیت بالا را در افزایش مقاومت به خوردگی تیتانیوم نشان می دهد.
علاوه بر این، تیتانیوم خالص صنعتی می تواند در برابر محلول های زیر 30 درصد اسید فسفریک در دمای اتاق مقاومت کند و با افزایش دما، تحمل کاهش می یابد. با این حال، سرعت خوردگی زمانی که اسید فسفریک به نقطه جوش می رسد، شتاب بیشتری نمی گیرد و بر پایداری تیتانیوم در چنین شرایطی تاکید می کند.
